'Vogels die vlees eten is een bundel waar je eindeloos uit wil citeren. Maar het zijn niet zo maar mooie citaten. Ze passen precies binnen het verhaal, ze zijn de dichtst mogelijke benadering van de kern. De Boer reikt zijn personages geen afgerond verhaal aan, hij geeft ze slechts fragmenten, en tezamen vormen die fragmenten een doolhof waarin ze het zelf maar moeten uitzoeken.' Ton Rozeman in De Groene Amsterdammer.
‘Het zijn donkere verhalen die schuren. Thijs de Boer trekt je als een soort Edgar Allen Poe in een verhaal. Maar bovenal is hij heel erg grappig. Zijn verhalen hebben een soort David Lynch-achtige gekte [...] Hij schrijft heel gedreven, met korte zinnen, waardoor je ook heel gedreven gaat lezen. [...] Geweldig boek, heel goed. Als Thijs de Boer niet binnen een jaar een beetje prijs van allure wint, krijgt hij van mijn een hele grote fles champagne.’ Chris Bajema, VPRO's Kunststof
'Want juist hun grote verwarring creëert nu een uitermate beklemmende sfeer. Dat maakt de verhalen zelf dan wel weer bijzonder sterk. Die beklemming zit overigens niet alleen in de geestestoestand van de personages, ook de onderkoelde manier waarop over hen verteld wordt draagt daaraan bij. Door de scherpe wendingen en de schrille contrasten is een ijzige rilling over je rug zo nu en dan niet te onderdrukken.' Recensieweb
'De meeste vertellers in Vogels die vlees eten zijn ikvertellers, en dat is de kracht van die verhalen. e Boer kent zijn personages heel goed, weet vaak de beklemming die hen beheerst, over te brengen op de lezer. Zonder naar herkenbaarheid te streven, wat in deze verhalen juist zo te waarderen is. (...) Met de verhalenbundel Vogels die vlees eten heeft Thijs de Boer aagetoond hoe ontrecht het is, alleen om romans te schreeuwen' (Maarten Moll in Het Parool)
'Het gerucht ging dat De Boer in een paar pagina's meer zegt dan de meeste schrijvers in een hele roman. Dat is niet helemaal waar. Hij zegt meer in een paar zinnen.' (Dries Muus in Vrij Nederland)