Zoek dat maar op in een handboek over schrijven, hoor ik mezelf vaak in lessen Creatief Schrijven. Ofwel, ik heb geen zin om aan al die theorie aandacht te besteden, dat kan de schrijver-in-opleiding prima zonder mij doen, er zijn genoeg boeken over geschreven.
In de lessen sta ik liever stil bij de dingen waar het écht om gaat: het lezen van literaire voorbeelden, om te zien hoe die voor ons eigen schrijven van belang kunnen zijn. Schrijf eens iets in de stijl van je grote voorbeeld.
En het gaat ook om het lezen van het eigen werk, close readen, wat staat er nou eigenlijk, en wat roept het op bij de lezer (spanning? herkenning? ongeloof? verveling?).
En het gaat om het schrijfproces: waar loop je als schrijver in de dagelijkse praktijk tegenaan. Dat kan van alles zijn, zoals de vraag of je de leden van je gezin mag gebruiken om een zeer herkenbare hoofdrol te spelen in je verhalen.
En dan nu: de gedachte om zelf een handboek over verhalen te schrijven. Een regelmatig terugkerende vraag die me gesteld wordt: waarom schrijf jij niet een handboek? Ik schrijf niet een handboek omdat er al zoveel goede handboeken zijn. Maar toch, tegelijkertijd gaat het bij het schrijven maar slechts ten dele om wat er in die handboeken staat.
Maar dan zou ik toch juist moeten schrijven over wat er volgens mij nog meer of juist wel van belang is?